Stemmen in mijn hoofd ?
Moderator: Modgroep
Ik heb precies hetzelfde.. eerst begon het maar met 1 stem maar na een tijdje waren het er wel 10 of 20! Dan dacht ik bijvoorbeeld: ''Ik voel me zo eenzaam'' en ik kreeg allemaal antwoorde die niet hetzelfde waren sommige zeiden één woord de andere wel een zin of 10! Ik werd er zo gek van dat me lichaam ging bewegen (zonder dat ik dat wil) En ik stoote me hoofd tegen het bureau (wat behoorlijk pijn deed). sindsdien hou ik ze weg door mezelf pijn te doen.. misschien niet de beste optie maar flauwvallen en keihard midde in de klas roepen: ''HOUD GVD JE SMOEL DICHT!!'' helpt ook niet..whortlessmess schreef:hi. Uhm, kheb ook last van stemmen in mijn hoofd die zeggen wat kmoet doen. maar kdoe ook wat die stemmen zeggen. anders gaan ze niet weg. k kan wel naar vriendin gaan of wat dan ook. maar het blijft todat ik toe gegeven heb... dus is dat de enige manier voor mij, om ze weg tekrijgen. want kword er gek van
Ik hoop niet dat je jezelf pijn gaat doen.. want dat zou niet leuk zijn.. maar luister iig niet naar ze! Ik weet gelukkig wel wat de stemmen zijn en wat ze willen en dat kan duizende redene hebben. of iig als de ''geest'' vorm stemmen hebt...
Sterkte (L)
Ik heb ze gehad, en ik ging denken dat het erger werd, dat die stemmen niet bij mij hoorde, zoiets zou ik mezelf toch niet aandoen?
Op een gegeven moment geef je het een naam, en gaat zo geloven dat het niet bij je hoort...
Toen stelde ze vast datk dis/mps zou hebben (meervoudige peroonlijkheidsstoornis). Ik ging het geloven, ik was daar toch voor hulp? en ik wist niet wat het was.. het werd erger, het WERD een persoonlijkheid die me overnam, en toch he.. is dat een deel van jezelf, je stoot het alleen af, en je zit nog steeds in 1 lichaam en dat wilt niet echt...
Hiermee wil ik btw niet zeggen dat het niet echt kan zijn hoor, maar vaak maak je dit soort dingen echt erger door alleen al te denken, en geloven is in dit geval al helemaal erg.. ik kan het niet zo goed uitleggen merk ik, maar oke.
Me moeder heeft toen tegen me gezegd, je denkt verkeerd, het hoort allemaal bij jouw, het heeft geen andere naam, alleen de jouwe, alles wat je hoort, hoort bij jouw.
Ik ging geloven dat het allemaal bij me hoorde, want dat zou best kunnen, vooral als je trauma's heb meegemaakt is dat heel goed mogelijk, ik wou niet op me vader lijken, niet na alles dat hij gedaan heeft, ik was bang dat ik zou worden zoals hij omdat ik natuurlijk ook dingen geerft heb, dat zou betekennen dat ik een psychopaat zou worden! dus ik denk dat ik die kant heb afgestoten... en die is dan tegen me gekeerd.
maar oke, ik ging geloven dat het bij mij hoorde, na een tijd hoorde ik geen stemmen meer, ik heb aan mezelf gewerkt heb geen andere persoonlijkheid meer, hoor wel veel in me hoofd, maar dat blijkt gewoon me gedachten enzo te zijn, het zijn er veel maar oke, als je erop let, heb je wel eens rare gedachten in je hoofd, toch horen ze bij je.. JIJ denkt het.
(niet aanvallend bedoeld, mijn beleving ermee en hoe ik er weer vanaf kwam)
Ik hoorde trouwends niet alleen stemmen ik herken wat er gezegd word over de drang krijgen tot iets, wat die stem zegt, er werd me gezegd het water in te springen enzoi (was niet bepaald zomer....) heb mensen aangevallen, kan het me niet helemaal herineren.
Ik ben er ondertussen wel achter hoe sterk geloven in iets is, je denkvermogen, denken, geloven, kun je heel veel mee.
Op een gegeven moment geef je het een naam, en gaat zo geloven dat het niet bij je hoort...
Toen stelde ze vast datk dis/mps zou hebben (meervoudige peroonlijkheidsstoornis). Ik ging het geloven, ik was daar toch voor hulp? en ik wist niet wat het was.. het werd erger, het WERD een persoonlijkheid die me overnam, en toch he.. is dat een deel van jezelf, je stoot het alleen af, en je zit nog steeds in 1 lichaam en dat wilt niet echt...
Hiermee wil ik btw niet zeggen dat het niet echt kan zijn hoor, maar vaak maak je dit soort dingen echt erger door alleen al te denken, en geloven is in dit geval al helemaal erg.. ik kan het niet zo goed uitleggen merk ik, maar oke.
Me moeder heeft toen tegen me gezegd, je denkt verkeerd, het hoort allemaal bij jouw, het heeft geen andere naam, alleen de jouwe, alles wat je hoort, hoort bij jouw.
Ik ging geloven dat het allemaal bij me hoorde, want dat zou best kunnen, vooral als je trauma's heb meegemaakt is dat heel goed mogelijk, ik wou niet op me vader lijken, niet na alles dat hij gedaan heeft, ik was bang dat ik zou worden zoals hij omdat ik natuurlijk ook dingen geerft heb, dat zou betekennen dat ik een psychopaat zou worden! dus ik denk dat ik die kant heb afgestoten... en die is dan tegen me gekeerd.
maar oke, ik ging geloven dat het bij mij hoorde, na een tijd hoorde ik geen stemmen meer, ik heb aan mezelf gewerkt heb geen andere persoonlijkheid meer, hoor wel veel in me hoofd, maar dat blijkt gewoon me gedachten enzo te zijn, het zijn er veel maar oke, als je erop let, heb je wel eens rare gedachten in je hoofd, toch horen ze bij je.. JIJ denkt het.
(niet aanvallend bedoeld, mijn beleving ermee en hoe ik er weer vanaf kwam)
Ik hoorde trouwends niet alleen stemmen ik herken wat er gezegd word over de drang krijgen tot iets, wat die stem zegt, er werd me gezegd het water in te springen enzoi (was niet bepaald zomer....) heb mensen aangevallen, kan het me niet helemaal herineren.
Ik ben er ondertussen wel achter hoe sterk geloven in iets is, je denkvermogen, denken, geloven, kun je heel veel mee.
Ik ben gestoord maar dat wist iedereen al denk ik..
Ik heb een stem in mijn hoofd eigenlijk twee maar eentje ben ik zelf dat zijn zijn hersenen maar die tweede is anders ik heb die stem ook een naam gegeven.. Die stem heb ik al mijn hele leven in mijn hoofd.. ik denk ook dat het de schuld is van die stem dat ik me zo voel.. mja
Ik heb een stem in mijn hoofd eigenlijk twee maar eentje ben ik zelf dat zijn zijn hersenen maar die tweede is anders ik heb die stem ook een naam gegeven.. Die stem heb ik al mijn hele leven in mijn hoofd.. ik denk ook dat het de schuld is van die stem dat ik me zo voel.. mja
Ik weet niet of het nou echt een 'stem' is, maar er zit wel iets in m'n hoofd dat de hele tijd negatief over mij is en bij alles wat ik denk zo'n beetje wel een negatief antwoord geeft. Ze dringt ook de hele tijd aan wat ik moet doen (niet echt positief). Ook heb ik haar een naam gegeven, misschien omdat ik niet wil dat ze bij me hoort. Maar aan de andere kant vind ik het soms ook wel fijn dat ze er is, dan ben ik wat minder eenzaam. Alleen om die rede blijft ze soms ook wel weg, juist omdat ik dan eenzaam ben. Dat verdien ik dan volgens haar. En ik geloof vaak ook nog wat ze zegt. ![Embarassed :oops:](./images/smilies/icon_redface.gif)
![Embarassed :oops:](./images/smilies/icon_redface.gif)
Ehm black monday ik wil echt niet verkeerd overkomen.
Want wat je zegt is wat ik ongeveer 2 jaar geleden had.
Maar kijk....
Door het een naam te geven ga je (al is het vaak onbewust) ook echt geloven dat het iets is dat niet bij jouw hoort maar wel in je zit.
Ik gaf het ook een naam, zag het niet meer als deel van mezelf en zo kwam het ook dat het zich uitwerkte als een andere persoonlijkheid die ik niet meer in de hand kon houden.
Tot me moeder zei: ales wat je hoort en denkt, het hoort bij jouw het heeft maar 1 naam en dat is die van jezelf.
Toen ik dit ging geloven verdween het.
Maar toen ik dus geloofde dat het niet zo is raakte ik juist de controle kwijt. Het hoorde immers niet bij mij en begon als het ware een eigen leventje te leiden, niet zo prettig...
Toch herken ik het wel. ik ben altijd het buitenbeentje geweest en zo was ik nooit meer alleen. In me waanzin kreeg ik er bijna plezier in.
totdat het bleek dat ik andere aan begon te vallen zonder dat ik dat wou...
tot me gezegd werd dat ik in het water moest springen hartje winter terwijl het regende...
tot ik dingen ging zeggen die ik helemaal niet wou zeggen, etc.
toen ze dis/mps (meervoudige persoonlijkheidsstoornis) bij me vast stelde werd het echt erg. Hun zeiden het, en hun waren er om mij te helpen. Ze schijnen niet te beseffen dat veel mensen zichzelf jusit gek maken door dingen te denken die niet kloppen. als anderen dat bevestigen, vooral een psych die je hoort te vertrouwen. geloof je het al gauw als je labiel bent.
Zo werd het alsmaar erger...
De kracht van denken en geloven blijkt veel groter te zijn dan mensen denken. Ik geloofde da tik het kon, om uit me deprssie te komen. en het kon. ik geloofde eerst dat ik gek was, en ik werd ook gek. ik geloofde dat het niet bij me hoorde, en het werd als het ware van me afgesneden. Ik geloofde later dat het wel bij me hoorde, en zo intergreerde het ook weer terug.
Ik weet best dat niet bij iedereen die stemmetjes hoort het zo is. Maar bij een groot deel wel.
En als jij geloofd en echt wilt dat je ervanaf knt en wilt komen. dan kan dat.
Want wat je zegt is wat ik ongeveer 2 jaar geleden had.
Maar kijk....
Door het een naam te geven ga je (al is het vaak onbewust) ook echt geloven dat het iets is dat niet bij jouw hoort maar wel in je zit.
Ik gaf het ook een naam, zag het niet meer als deel van mezelf en zo kwam het ook dat het zich uitwerkte als een andere persoonlijkheid die ik niet meer in de hand kon houden.
Tot me moeder zei: ales wat je hoort en denkt, het hoort bij jouw het heeft maar 1 naam en dat is die van jezelf.
Toen ik dit ging geloven verdween het.
Maar toen ik dus geloofde dat het niet zo is raakte ik juist de controle kwijt. Het hoorde immers niet bij mij en begon als het ware een eigen leventje te leiden, niet zo prettig...
Toch herken ik het wel. ik ben altijd het buitenbeentje geweest en zo was ik nooit meer alleen. In me waanzin kreeg ik er bijna plezier in.
totdat het bleek dat ik andere aan begon te vallen zonder dat ik dat wou...
tot me gezegd werd dat ik in het water moest springen hartje winter terwijl het regende...
tot ik dingen ging zeggen die ik helemaal niet wou zeggen, etc.
toen ze dis/mps (meervoudige persoonlijkheidsstoornis) bij me vast stelde werd het echt erg. Hun zeiden het, en hun waren er om mij te helpen. Ze schijnen niet te beseffen dat veel mensen zichzelf jusit gek maken door dingen te denken die niet kloppen. als anderen dat bevestigen, vooral een psych die je hoort te vertrouwen. geloof je het al gauw als je labiel bent.
Zo werd het alsmaar erger...
De kracht van denken en geloven blijkt veel groter te zijn dan mensen denken. Ik geloofde da tik het kon, om uit me deprssie te komen. en het kon. ik geloofde eerst dat ik gek was, en ik werd ook gek. ik geloofde dat het niet bij me hoorde, en het werd als het ware van me afgesneden. Ik geloofde later dat het wel bij me hoorde, en zo intergreerde het ook weer terug.
Ik weet best dat niet bij iedereen die stemmetjes hoort het zo is. Maar bij een groot deel wel.
En als jij geloofd en echt wilt dat je ervanaf knt en wilt komen. dan kan dat.
@ Nothing
Ik denk dat het wel kan kloppen wat je zegt indd. Alleen kost het veel moeite om te bedenken dat het toch wel bij je hoort als je eerst overtuigd was van het tegenovergestelde. Maar daar zal jij misschien ook wel mee te kampen hebben gehad.
Ik wil zeker proberen om dat te bedenken omdat ik echt niet wil dat het zo ver komt als het bij jou was. (Ik hoop niet dat dat beledigend klinkt want zo is het iig niet bedoeld.) Maar wel bedankt voor het advies.
En je kwam niet verkeerd over hoor. Juist fijn dat je reageerde.![Embarassed :oops:](./images/smilies/icon_redface.gif)
Ik denk dat het wel kan kloppen wat je zegt indd. Alleen kost het veel moeite om te bedenken dat het toch wel bij je hoort als je eerst overtuigd was van het tegenovergestelde. Maar daar zal jij misschien ook wel mee te kampen hebben gehad.
Ik wil zeker proberen om dat te bedenken omdat ik echt niet wil dat het zo ver komt als het bij jou was. (Ik hoop niet dat dat beledigend klinkt want zo is het iig niet bedoeld.) Maar wel bedankt voor het advies.
En je kwam niet verkeerd over hoor. Juist fijn dat je reageerde.
![Embarassed :oops:](./images/smilies/icon_redface.gif)
Geeft niet hoor is niet beledigend.
Ik vond gewoon.. dat je het moest weten omdat ik weet wat voor gevolgen het kan hebben.
ik word er nog steeds op aangekomen. Die tijd was niet fijn... de mensen die mij in die tijd hebben meegemaakt mogen me niet meer, je kunt bijna wel haten zeggen....
Het heeft ook geen zin om het spijt me te zeggen, en ze willen ook niet inzien dat ik veranderd ben.
Vind dat nog steeds heel jammer =(
Het is wel lastig ja, om het om te schakelen. Maar soms moet je niet naar je gevoel en gedachten lusiteren maar eens heel realistisch kijken. Meestal besef je dan dat het wel bij je hoort, hoe raar het ook lijkt.
Ik vond het ook raar hoor, waarom zou ik tegen mezelf zeggen da tik in het ijskoude water moest springen? waarom zou ik iemand aanvallen als ik dat niet wil? zo lijkt het alsof het niet bij jouw hoort inderdaad.
Denk er in iede geval inderdaad maar eens over na.
Ik zeg niet dat het bij jouw ook gebeurd, ik zeg alleen dat je er beter wat aan kunt doen zodat je zeker weet dat het niet gebeurd. Daarnaast is het fijner zonder stemmen te leven dan met.
Ik vond gewoon.. dat je het moest weten omdat ik weet wat voor gevolgen het kan hebben.
ik word er nog steeds op aangekomen. Die tijd was niet fijn... de mensen die mij in die tijd hebben meegemaakt mogen me niet meer, je kunt bijna wel haten zeggen....
Het heeft ook geen zin om het spijt me te zeggen, en ze willen ook niet inzien dat ik veranderd ben.
Vind dat nog steeds heel jammer =(
Het is wel lastig ja, om het om te schakelen. Maar soms moet je niet naar je gevoel en gedachten lusiteren maar eens heel realistisch kijken. Meestal besef je dan dat het wel bij je hoort, hoe raar het ook lijkt.
Ik vond het ook raar hoor, waarom zou ik tegen mezelf zeggen da tik in het ijskoude water moest springen? waarom zou ik iemand aanvallen als ik dat niet wil? zo lijkt het alsof het niet bij jouw hoort inderdaad.
Denk er in iede geval inderdaad maar eens over na.
Ik zeg niet dat het bij jouw ook gebeurd, ik zeg alleen dat je er beter wat aan kunt doen zodat je zeker weet dat het niet gebeurd. Daarnaast is het fijner zonder stemmen te leven dan met.