Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord gepleegd

Mensen die iets willen vragen of vertellen over de verwerking van pijn en verdriet.

Moderator: Modgroep

rian66
Berichten: 46
Lid geworden op: wo jun 04, 2014 10:28

Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord gepleegd

Bericht door rian66 » ma jun 09, 2014 10:41

Chantal heet ze, mijn oudste dochter.
Al drie jaar heb ik haar niet meer gezien, gesproken, vast kunnen houden...drie jaar te lang!
Iedere seconde, in mijn leven na haar dood, denk ik aan haar.
Ik heb nog twee kinderen, een dochter die nu 25 is en een zoon van 20.
Super leuke kinderen, net zo leuk als Chantal.
Altijd heb ik gezegd; 'Als ik één van mijn kinderen verlies, dan word ik krankzinnig!'
En dat is ook gebeurd. Ik ben zo krankzinnig van verdriet...en niemand die het ziet.
Als iemand aan me vraagt hoe het gaat dan zeg ik klakkeloos; 'Slecht.'
De reacties zijn dan geweldig...
'Je moet door want je hebt nog twee kinderen.'
Óh, maar je ziet er zó goed uit!'
'Heb je het nu nóg niet verwerkt?'
'Je moet het nu toch echt een plekje gaan geven...'
'Je blijft hangen in je verdriet.'

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat ik nu dus tegenwoordig doe is mensen negeren met hun domme opmerkingen.
Natuurlijk mag ik het hun niet kwalijk nemen, ze weten niet hoe het voelt als je kind dood is, en al helemaal niet als je kind zelfmoord heeft gepleegd.
Ik ben 47 jaar oud, woon 19 jaar samen, mijn kinderen zijn van mijn eerste man, dus mijn vriend waar ik mee samenwoon begrijpt mijn verdriet ook niet.
Hij doet er werkelijk alles aan om me vrolijk te krijgen en om hem te plezieren doe ik dan ook vrolijk, waardoor ik zelfs thuis met een masker op loop.
Mijn zoon woont nog thuis en neemt heel vaak vrienden mee, wat ik geweldig vind. Ongeveer twintig van die jonge kerels die tot diep in de nacht achter het huis zitten met een vuurkorf
in het midden. Ze vinden mij allemaal geweldig, want alles kan en mag hier. Zo hebben wij altijd geleefd...leven is genieten...
Mijn dochter is vorig jaar een eigen kroeg begonnen in ons dorp. Ik heb haar elke dag geholpen om het op te starten. Nu loopt het als een trein...
Ze doen het super, mijn kinderen, en slaan zich er heel goed doorheen. Wat een kanjers zijn het!!!! Daar ben ik dan godzijdank apetrots op!!!

Ook mijn oudste dochter was tot 5 minuten voor haar zelfdoding vrolijk.
Ze was met een ploeg van ongeveer veertig man uit ons dorp naar een feesttent een dorp verder.
Die nacht is ze nog bij een jongen achter op de fiets terug naar ons dorp gegaan, zingend!
Onder het viaduct, tien minuten van haar huis af, is ze afgestapt en zei ze tegen deze jongen; 'Zet me hier maar af want mijn vriend pikt me hier zo op.'
Even later kwam er nog een vriendin aan gefietst die mijn dochter zag zitten en aan haar vroeg of het wel goed ging.
Zij kreeg hetzelfde antwoord en samen hebben ze nog gezellig een sigaretje gerookt.
Daarop is dat meisje doorgefietst en drie minuten later lag mijn dochter onder een vrachtwagen op de snelweg.
Ze heeft nog met haar vriend gebeld om drie minuten over half 3 dat ze op de snelweg liep.
Haar vriend riep nog in paniek; 'Nee Chantal, dat ga je niet doen. Waar ben je nu precies? Ik kom je NU halen!'
Toen hing ze op en is hij als een gek naar het viaduct gefietst waar hij dat meisje tegenkwam die zei dat Chantal onder het viaduct zat.
Samen met hem is ze toen terug gefietst en Chantal zat er niet meer. Ze zijn gaan roepen en zoeken en zagen een vrachtwagen stil staan boven op de snelweg.
Ze zijn de snelweg op gegaan, dachten nog dat die vrachtwagen met pech stond, maar de chauffeur (een Pool) was helemaal in paniek en liep met een zaklamp te zwaaien.
De vriend van mijn dochter vond haar...onder de vrachtwagen...

Drie jaar later ben ik nog steeds verdoofd en in shock. Ik heb al therapie gehad (EMDR), gesprekken met lotgenoten via de GGD, gesprekken met een psychiater, psycholoog en
een ervaringsdeskundige.
Ik heb twee boeken geschreven over mijn rouwperiode; De sprong naar het licht, en Voorbij het einde.
Het helpt allemaal niets...ik kan mijn dochter niet missen...nu niet, dan niet en nooit niet.
Ik ben nu gestopt met werken in de kroeg, kan dat gezeik van dronken gasten en gezeik om NIETS niet meer verdragen. Al die zogenaamde vrolijkheid...bah.

Sorry voor mijn lang verhaal, maar ik hoop iets te kunnen betekenen voor al die mensen die ook met zelfmoord te maken hebben.
Dat we elkaar kunnen troosten en er voor elkaar kunnen zijn op de momenten dat we het moeilijk hebben.
Ik lees al een poosje mee hier en merk dat er veel aandacht is voor elkaar. Dat doet me goed.
Bedankt voor het lezen en voor jullie aandacht.

Gebruikersavatar
Hope
Moderator
Berichten: 4364
Lid geworden op: zo dec 31, 2006 16:17
Locatie: Noord-Holland

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door Hope » ma jun 09, 2014 16:32

Welkom op het forum.

Ik vind het echt onwijs naar voor je! Zou willen dat ik iets kon doen, iets om het beter te maken.

Hoe ga je er nu mee om? Je hebt zoveel hulp gehad, maar dat was blijkbaar niet wat je nodig hebt/had. Weet je wat wel zou kunnen helpen? Zou het helpen als je omgeving je meer zou steunen in je verdriet, zodat je ook thuis meer jezelf kunt zijn? En wat maakt dat je je partner er niet in betrekt? Het is dan wel niet zijn dochter, maar jij bent wel zijn partner en alleen al daar om zou ik (als het mijn partner was) willen weten dat het helemaal niet goed gaat. Zou ik niet willen dat je deed alsof mijn hulp helpt, alleen om mij tevreden te stellen. Hij doet het immers voor jou, wat heeft het voor nut als jij alleen het spelletje mee speelt en hij telkens met hetzelfde komt omdat hij denkt dat het helpt?

Ik vind het echt niet raar dat je niet zo maar je leven weer op kunt pakken en door kunt gaan. Vind het eerder knap dat je zoveel hulp hebt gezocht, zoveel dingen hebt gedaan om te proberen het te verwerken. En toch door gaat ondanks het grote verdriet wat je iedere dag met je mee draagt.

Jouw post heeft mij er in ieder geval weer even van bewust gemaakt, hoeveel impact zelfdoding heeft op de directe omgeving.

Ik wil je heel veel sterkte wensen!
Don't let someone dim your light, simply because it is shining in their eyes

It is my decision how I look, and your decision how you look at me

Tigers don't loose sleep over the opinion of sheep

Violence
Berichten: 4365
Lid geworden op: wo sep 18, 2013 15:30

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door Violence » ma jun 09, 2014 19:52

Welkom!

Wow dat is wel heftig...ook confronterend, zo zie je maar weer dat zelfmoord twee kanten heeft.

rian66
Berichten: 46
Lid geworden op: wo jun 04, 2014 10:28

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door rian66 » di jun 10, 2014 08:52

Dank je wel Niets en Violence,

Ik kan mijn vriend wel begrijpen, op een gegeven moment wordt iedereen moe van je verdriet en hij moet dan ook nog eens met mij in 1 huis leven.
Het was vorig jaar zelfs zó erg dat ik midden in de nacht schreeuwend en gillend naar de snelweg ben gereden om er dan ook maar vanaf te zijn.
Mijn vriend weer achter me aan...voor de honderdste keer, maar toen ik daar weer langs die vangrail stond, werd ik weer rustig.
Ik kan het niet, ik kan geen 'zelfbevrijding' plegen, zoals ik het tegenwoordig voor mezelf noem.
Zelfs mijn zoon besloot toen tijdelijk bij zijn zusje, mijn jongste dochter, te gaan wonen.
Toen besefte ik wel dat er iets moest gaan veranderen.
Ik ben gestopt met zelfmedelijden door mezelf te beloven dat ik dat twee dagen per jaar wél onbeperkt toe ga laten...op de verjaardag én de sterfdag van Chantal.
Dat heb ik met mijn vriend, mijn familie en vrienden zo afgesproken.
Het hele jaar ga ik voor jullie proberen mijn verdriet te verbergen maar die twee dagen worden voor mij heilig en wil ik ook absolute rust en stilte om me heen.
En dat is afgelopen februari (haar verjaardag) en 30 april perfect gegaan.
Ik heb ook heel veel steun aan het boek; Een ongewoon gesprek met God' van Donald Walsch.
Misschien dat meer mensen op dit forum daar iets mee kunnen. Je hoeft er niet gelovig voor te zijn.
Ik persoonlijk ben wel gelovig maar ik kom nooit in een kerk. Ik wil niets met dat instituut te maken hebben, maar dat boeit voor de rest niet.
Schrijven met lotgenoten op het forum; werkgroepverder.be heeft me ook een eind op weg geholpen.

Mijn zoon woont nu sinds vorige week god zij dank weer bij ons (mijn vriend is dus niet zijn vader), en daar knap ik ook wel weer van op.
Ik ben blij met dit forum en begrijp niet dat ik dit niet eerder heb ontdekt. Het is zo belangrijk voor nabestaanden om over het onderwerp zelfdoding te praten.

In elk geval bedankt voor jullie aandacht, waarschijnlijk ga ik een trouwe bezoeker worden.
Het valt me op dat hier veel jongeren schrijven en dat vind ik wel prettig. Veel schrijnende verhalen.
Dan denk ik; Zou Chantal ook zo gedacht hebben?
Ik weet dat Chantal wel problemen had natuurlijk maar daar spraken we dagelijks over en ik deed er alles voor om haar te helpen.
Was dit forum er al in 2011? Dan heeft ze hier misschien ooit geschreven, maar daar kom ik toch nooit meer achter.

Lieve jonge mensen allemaal hier op het forum...reageer maar gerust op mijn verhaal hoor. Laten we het gewoon bespreekbaar maken.
Ik kan inmiddels overal wel tegen!!!!
Liefs van mij, groetjes Rian

Angel

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door Angel » di jun 10, 2014 15:00

Welkom op het forum...
Wat een heftig verhaal..
veel sterkte!..

rian66
Berichten: 46
Lid geworden op: wo jun 04, 2014 10:28

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door rian66 » di jun 10, 2014 17:17

Dank je wel Eendje,

Ik ga alle tijd nemen om jullie verhalen te lezen, en dan zullen er wel reacties van mijn kant gaan komen.
Nu laat ik al deze verhalen nog op me inwerken...ze zijn erg heftig en ik wil niet te gevoelig reageren.
Gisteren las ik hier dat er tot twee keer toe alsnog zelfdoding is gepleegd terwijl ze op dit forum schreven, en daar heb ik dan de hele avond over na zitten denken.
Ik heb enorm veel respect voor de mensen die hier zo open over hun problemen kunnen en mogen schrijven, zonder veroordeeld te worden.
Daarom wens ik iedereen heel veel sterkte en wil ik jullie alvast laten weten dat ik echt met jullie mee leef.
Liefs van mij!

Violence
Berichten: 4365
Lid geworden op: wo sep 18, 2013 15:30

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door Violence » di jun 10, 2014 18:28

Ik vind het heel knap dat je toch rustig kan blijven zeg maar. Want ik kan best begrijpen als al deze verhalen je helemaal ''gek'' maken.

Nja ik kan het niet echt goed verwoorden...

Gebruikersavatar
Panthera
Moderator
Berichten: 3269
Lid geworden op: di mar 03, 2009 23:47
Locatie: Brabant

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door Panthera » wo jun 11, 2014 11:57

Ook van mij welkom op het forum.

Ik snap het van die afspraak wel. Maar ik weet niet of het wel zo goed is om je verdriet te verbergen.
Als het voor je werkt prima, maar mij lijkt het onwijs vermoeiend om elke te moeten doen alsof het goed gaat. Jij hebt net zoveel recht om jezelf te zijn als ieder ander!

P.s. Het forum bestond in 2011 ook al. Het bestaat al best wel lang. Mocht je dochter hier ooit hebben geschreven zou het best mogelijk kunnen zijn dat haar account en berichten weg zijn. We ruimen de verhalen regelmatig op.
................I love you................
..to the moon and back again..
.......to infinity and beyond......
...........forever and ever..........
.................... :hart: ....................

rian66
Berichten: 46
Lid geworden op: wo jun 04, 2014 10:28

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door rian66 » wo jun 11, 2014 23:06

Beste Panthera en Violance,

Ik denk dat ik bij het verkeerde 'hoekje' schrijf, dit had ik waarschijnlijk allemaal bij rouwverwerking moeten plaatsen.
Kan ik dat nog veranderen? Anders ga ik gewoon opnieuw beginnen, maar dan bij rouwverwerking.
Ik heb mijn leven lang dagboeken bijgehouden, ook voor mijn drie kinderen tot hun 18e verjaardag.
Ik ben altijd bang geweest dat ik niet oud zou worden en dan wisten mijn kinderen in elk geval hoe hun jeugd verlopen was en wat er allemaal gebeurd is en zo.
Het zijn prachtige dagboeken geworden, met foto's, knipsels, diploma's enz.
Na het overlijden van Chantal kreeg ik haar dagboek terug en nu kan ik er nog steeds niet in lezen omdat ik door mijn tranen de letters niet kan lezen.
We waren zo'n gelukkig gezin met zijn vieren, we noemden ons zelf altijd de vier musketiers.
Na mijn 1e echtscheiding bleef ik achter met twee dochtertjes van 4 en 2.
Het zusje van mijn ex was verongelukt op 19 jarige leeftijd en mijn man uitte zijn verdriet op een manier van drinken, vreemdgaan en vluchten.
Ik vond het vreselijk voor hem maar kon hem niet helpen, ik moest er zijn voor de kinderen en was radeloos en machteloos.
Na onze echtscheiding ontmoette ik drie jaar later een leuke man waar ik hals over kop mee getrouwd ben, een overlevingsactie.
Binnen een jaar was ik getrouwd, zwanger én gescheiden. Het was een drama en ik vond mezelf de slechtste moeder van de wereld dat ik dit mijn kinderen voor de tweede keer aandeed.
Toen moest ik noodgedwongen 40 uur per week gaan werken want ik wilde niet dat mijn tweede ex voor de alimentatie van de kinderen uit mijn eerste huwelijk op moest draaien.
Ik heb mijn leven destijds weer opgepakt en werd een ware organisator, als ik alles maar onder controle had.
Om van mijn schuldgevoel af te komen deed ik alles, maar dan ook alles voor mijn kinderen.
Ze mochten niets te kort komen, ik heb gevochten om de relaties met mijn exen, voor mijn kinderen, goed te houden.
Alles gepikt en geslikt om de vrede te bewaren en altijd gedacht dat ik hiermee mijn kinderen beschermde.
Toen ze ouder werden kreeg ik een LAT-relatie en met die man ben ik nu alweer 19 jaar samen, we wonen nu precies één jaar samen, maar hij heeft me na de dood van Chantal geen seconde
in de steek gelaten.
Toen mijn kinderen ouder werden, zat mijn huis altijd vol met vrienden, er was altijd volop te eten en te drinken want ik had een topbaan in een casino.
Chantal werd een vervangende moeder van mijn andere twee kinderen. Ik was altijd zo trots op haar, als ik er niet was dan nam ze alles met liefde van me over.
Tot haar twaalfde had ik altijd een oppas maar toen vond Chantal zichzelf groot genoeg om zelf op te passen. (Ze wist pas jaren later dat mijn ouders, die bij ons om de hoek woonden, wel tien
keer gingen gluren of het allemaal goed ging en dat er geen misbruik van mijn afwezigheid werd gebruikt).
Als ik dan thuiskwam van mijn werk had ze al eten gekookt wat ik van tevoren had klaar gezet, en dan gingen we altijd lekker 'beppen' met zijn allen.
Ze was noodgedwongen jong volwassen geworden, maar ze was gelukkig, blij en trots.
Alle drie mijn kinderen konden goed leren en ik heb nooit problemen gehad met school of wat dan ook.
Op haar veertiende werd ze verliefd op een kerel van 21!!! Een leuk jong, waar ik in de loop van die jaren van ben gaan houden als van mijn eigen zoon.
Mijn ex. de vader van Chantal vond deze jongen een 'verschrikking', te min voor Chantal zodat zij op een gegeven moment niets meer met haar vader te maken wilde hebben.
Ook daar hebben we uren over gesproken en godzijdank is de relatie tussen Chantal en mijn ex helemaal hersteld, ze hadden dagelijks contact, ook met haar nieuwe broertjes en zusjes die
mijn ex nog heeft gekregen bij zijn tweede en derde huwelijk.
Het was altijd goed, ze waren altijd allemaal welkom bij mij, nog steeds trouwens.
De opa's en oma's zijn ook allemaal geweldige mensen, mijn dochters mochten mee naar de oma van mijn zoon en mijn zoon mocht mee op vakantie met de de familie van mijn eerste ex.

Chantal werd 18 en haar vriend was inmiddels 25 en wilde samen wonen. Ik vond haar nog veel te jong, maar god, ze draaide al vijf jaar een compleet huishouden, dus ik had er wel
vertrouwen in. Ze kochten een flat in een stad 30 kilometer verderop!!! En toen is daar haar ellende begonnen, in 2008.
Ik werd, toen ze acht maanden samenwoonden, door de politie gebeld dat mijn dochter gevonden was bij het spoor, dat ze een zelfmoordpoging had gedaan.
Ach ach, dat arme kind. Ik was de enige met wie ze wilde praten en die ze wilde zien.
Er waren in die paar maanden tijd zoveel problemen op haar pad gekomen, waar ik hier niet over schrijf omdat dat een geheim was tussen haar en mij.
Ik heb haar toen wel zo ver gekregen dat ze naar een psycholoog ging, dat is namelijk diezelfde nacht na haar eerste poging meteen in werking gezet.
Ik heb geregeld dat ze binnen twee maanden hun flat verkochten en terug kwamen naar ons dorp, waar ze tegenover mij kwam te wonen.
Ik had mijn meisje weer terug, het gros van de problemen, waaronder heimwee, hadden we aardig onder controle...dacht ik.
Geen seconde verloor ik haar nog uit het oog. Geen seconde sliep ik nog een nacht normaal. Het was alsof ik langzaam stikte van angst om haar te verliezen.
Chantal kotste van mijn bezorgdheid en ze heeft wat tegen me geschreeuwd dat ik op moest houden met dat gecontroleer en 'gezeik', ze was immers volwassen!!!!
Natuurlijk had ze gelijk en was ik overdreven bezig maar ik werd geleefd door mijn angst.
Ik mocht er van Chantal ook met niemand over praten want ze schaamde zich dood om haar mislukte zelfmoordpoging.
'De volgend keer gaat het me absoluut lukken', zei ze weleens tegen mij.
Ach ach, dat arme kind. Wat ging er toch door dat mooie hoofdje heen? Ze vertelde me vrijwel alles, haar gedachten, haar paniekaanvallen, haar schaamte.
Maar ze vertelde me nooit wat er daar in de flat was gebeurd....
Ze kreeg haar leven weer aardig op de rails, was bezig zwanger te worden, wat helaas elke maand een teleurstelling werd. Onderzoek na onderzoek volgde bij haar, maar
haar vriend wilde hieraan niet meewerken. Wéér een frustratie bij Chantal erbij. Daar vertelde ze me alles over.
Toen kwam de dag dat ze haar vriend, haar eeuwige grote liefde, met een andere meid in bed vond...
Poging twee was een feit...in een ambulance werd ze afgevoerd, ik reed er als een verdwaasde zombie achter aan (Waar was die hele geweldige familie van mij toen!!!!).
Ze lag een dag in coma en moest gedwongen opgenomen worden. Eén dag en één nacht heeft ze in een kliniek gelegen, toen wilde ze naar huis want ze werd daar 'knettergek'.
Ik heb nog papieren getekend dat ik daarvoor de verantwoording nam, want ik haalde haar naar huis toe, in mijn huis aan de overkant.
Ik werkte full-time en kon een paar weken vrij krijgen maar toen moest ik toch weer aan de bak.
Ik schakelde de hele familie in om haar in de gaten te houden, maar ze kon iedereen voor de gek houden.
Het ging weer fantastisch, ze voelde zich prima, was 'al lang' over die sukkel heen, en ging met mijn jongste dochter het uitgaansleven in! (Die twee zijn/waren de beste vriendinnen)
Mijn zoon was net 14 geworden maar die namen ze ook overal mee naartoe.
In mijn ogen hadden ze de tijd van hun leven.
Ik kreeg de leukste verhalen in geuren en kleuren te horen, soms te gek als het dan over seks ging; 'Jongens toe, dit vertel je gewoon niet aan je moeder!!!'
Chantal leerde een leuke jongen kennen, de ex van haar zusje, maar dat was al twee jaar oud. Ik kreeg dus op een leuke manier mijn schoonzoon terug!
Ja, we hebben wat afgelachen dat jaar. Het ging goed met Chantal, ze kreeg een leuke baan als taxichauffeur en haalde binnen drie maanden al haar papieren.
We waren weer een gezegend gezin en ik kon zowaar weer ademhalen.
Met een hele ploeg zouden ze vanuit ons dorp op 29 april naar een koninginnenfeest gaan. Haar koelkast had ze al gevuld met de lekkerste hapjes voor dat weekend...
En toen kwam 's nachts dat telefoontje van mijn jongste dochter, compleet hysterisch...'Mama, Chantal ligt dood onder een vrachtwagen op de snelweg.'
Daarna is het voor mij een zwart vlak. Gelukkig heb ik veel geschreven in die periode en het is zelfs een boek geworden, maar ik durf het zelf nog steeds niet te lezen.
Ik was krankzinnig van verdriet en dat ben ik twee jaar gebleven. Tot ik doorkreeg dat mensen me begonnen te ontwijken. Ik begon mensen af te stoten met mijn eeuwige verdriet!

Morgen schrijf ik verder...ik ben opeens doodop, maar op een gezonde manier.
Welterusten allemaal en bedankt voor jullie aandacht. Liefs van mij!
Laatst gewijzigd door rian66 op do jun 12, 2014 08:48, 1 keer totaal gewijzigd.

rian66
Berichten: 46
Lid geworden op: wo jun 04, 2014 10:28

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door rian66 » do jun 12, 2014 08:39

Goedemorgen allemaal,

Ik kan nu reageren op de vraag van Panthera of dat 'geen verdriet laten zien' niet vermoeiend is.
Nou Panthera...het is dodelijk vermoeiend...
Maar ik moest en kon natuurlijk een keuze maken.
Keuze 1; Op deze manier verder wegkwijnen en iedereen om me heen van me afstoten.
Keuze 2; Aan iedereen duidelijk maken dat ik me elke dag hetzelfde voel maar dat ik mijn best ging doen om het voor hun makkelijker te maken door een masker op te zetten, op de voorwaarden dat ze me twee dagen per jaar met rust zouden laten.

Deze afspraak heb ik met mijn familie gemaakt, vooral niet met vrienden of kennissen, want het boeit me niet langer of ik wél of géén vrienden heb.
Maar ik zag mijn kinderen en ouders zwaar gebukt gaan onder mijn verdriet.
Voor mijn ouders is het natuurlijk dubbel verdrietig...hun oudste kleinkind heeft zelfmoord gepleegd en hun oudste dochter gaat er aan kapot.
Als ik weer eens een nacht langs de snelweg had gelopen om precies te kunnen voelen hoe Chantal zich had gevoeld, dan stond de telefoon de volgende dag bij mijn ouders alweer roodgloeiend.
Ze waren allemaal zó bang dat ik ook uit het leven stapte.
Dat gevoel had ik zelf ook. Ik stond met één been al in de wereld van Chantal en mijn andere been was nog bij mijn andere twee kinderen.
Hier was ik heel open over want ik wist dat als ik het zou opkroppen, er zéker een eind aan zou maken.
Dit verdriet is te groot om het in je eentje te dragen. Maar mijn ouders en kinderen stonden té dicht bij me, zij zijn net zo verdrietig als ik.
Daarop heb ik hulp gezocht bij mijn huisarts, die mij oxazepam voorschreef en gesprekken met lotgenoten.
Dat was een verademing na ongeveer 8 maanden wegkwijnen. Eindelijk mensen die mij begrepen...
Ik ken bij ons in de omgeving niemand die met zelfmoord te maken heeft gehad, dus ik leefde op een eiland.
Nu ken ik heel veel mensen die hiermee te maken hebben gehad en dat heeft mij gered.
De 'buitenwereld' is na drie jaar, en eigenlijk al na de crematie, klaar met jouw verdriet. Ongelofelijk maar waar. Alle lotgenoten lopen hier tegenaan.
Je krijgt de vreselijkste opmerkingen te horen...

Ben je er nu nóg niet overheen?
Ze heeft er toch zelf voor gekozen? Lekker egoïstisch!!!
Je moet je eens op je twee andere kinderen concentreren!
Je moet je eens een poosje op laten nemen...
Je moet eens leuke dingen gaan doen in plaats van zo te blijven hangen in je verdriet.
Het leven gaat gewoon door hoor, kijk eens om je heen...
enz enz enz

Na dit soort opmerkingen en 'goed' bedoelde adviezen was ik dagen van slag en zocht ik contact met Chantal, al had ik geen flauw idee hoe dat moest.
Maar ze had me beloofd dat als ze het écht ging doen, dat ze altijd om me heen zou blijven als daar een mogelijkheid voor was.
Ze had me ook beloofd dat als ze het ging doen, mij zou bellen, zodat ik met haar mee kon. Want ik ging écht niet zonder één van mijn kinderen verder leven!!! NO WAY
Toen kwam de dag dat de kat drie keer achter elkaar een veertje bij me kwam brengen...ik zag het als een gebaar van Chantal.
Tot op de dag van vandaag komen er sindsdien regelmatig veertjes op de vreemdste momenten bij me aanwaaien.
Natuurlijk vertelde ik dit verhaal tegen iedereen en dan zie je ze denken; Nou wordt ze écht krankzinnig.
Maar het gebeurde ook waar mensen bij waren, haha. Chantal laat mij dus echt niet in de steek.
Ik liep een keer bij een vriendin naar de wc en er kwam iets uit de lucht vallen, ik dacht dat het een bonk stof was. Er zaten ongeveer 8 mensen binnen die mij iets op zagen vangen.
Er ging een rilling door iedereen heen toen ik liet zien wat het was...een klein donzig veertje...Gewoon bij iemand binnen in een keuken (en zij is een heel schoon iemand) en ook precies
dat het naar beneden kwam toen ik daar liep.
Dit heeft me wel sterker gemaakt...dat de liefde mij en Chantal niet kan scheiden, zelfs niet nu ze dood is. Ze komt haar beloften na!
Ik begon al vrij snel na haar dood te dromen over haar. Maar dat waren eigenlijk geen dromen. Ik was me er duidelijk van bewust dat ze dood was, en zij ook, maar we konden toch hele
gesprekken voeren. Waarom ze het uiteindelijk toch had gedaan. Dat ze er geen spijt van had maar dat ze het vreselijk vond dat ik zó intens verdrietig was. Daar werd zij ook weer
verdrietig van! (precies NU komt haar lievelingsnummer op de radio; High van de Lighthouse Familie...cause we are gone be, forever you and me).
Maar al deze gebeurtenissen kan ik dus niet kwijt aan de buitenwereld en daar werd ik doodmoe van.
Het forum heeft mij echt gered en pas nu heb ik dit forum ontdekt. Ik hoefde alleen maar Zelfmoord in te toetsen bij google...
Voor mijn gevoel heb ik dat al honderden keren gedaan want ik heb elk onderwerp dat hier over gaat opgezocht en uitgespit.
Waarom nu pas dit forum??? Misschien wil Chantal me nu pas laten lezen hoe zij zich voelde in haar laatste maanden.
Ik heb het verhaal van Liess gelezen en ik kan het nu inderdaad aan, vorig jaar had ik zo'n verhaal niet kunnen lezen.
Ik ga hier op dit forum niet spiritueel doen hoor, maar ik merk dat daar momenteel wel mijn interesse naar toe gaat, dus ik ga me daar zeker in verdiepen.
Nu zit ik vooral te lezen en te lezen en te lezen. Ik vind dat ik me niet mag bemoeien met de verhalen op dit forum die al twee jaar bezig zijn, dat zal niets toevoegen want jullie doen het
super hier! Ik geef jullie een heel groot compliment. Er is veel respect onderling en dat is prachtig om te lezen.
Vanaf vandaag ga ik me dus vooral verdiepen in het draadje; rouwverwerking, en dan maar hopen dat ik iets zinnigs toe kan voegen met mijn eigen ervaring.
Sorry voor dit 'boekwerk', het is veel te lang geworden, maar bedankt dat ik even mijn hart uit mocht storten.
Liefs van Rian

Gebruikersavatar
hana
Moderator
Berichten: 4895
Lid geworden op: wo okt 10, 2012 01:34

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door hana » do jun 12, 2014 13:07

Hallo Rian,

Heb je verhaal gelezen, erg heftig.......
rian66 schreef:Altijd heb ik gezegd; 'Als ik één van mijn kinderen verlies, dan word ik krankzinnig!'
Ik dacht daarbij meteen aan mijn vader, die letterlijk hetzelfde heeft gezegd tegen mij. Ik denk dat (bijna) alle ouders er zo over denken, ookal zeggen ze het niet allemaal zo letterlijk.

Heel veel sterkte!
Laat niemand vertellen dat je iets niet kan.

Gun iemands geluk, maar ook iemands ongeluk.

"Heelal.
Hoe verder men keek, hoe groter het leek."

- Jules Deelder - http://www.volkskrant.nl/archief/gedicht~a721468/

Violence
Berichten: 4365
Lid geworden op: wo sep 18, 2013 15:30

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door Violence » za jun 14, 2014 17:06

Hoe is het met je?

rian66
Berichten: 46
Lid geworden op: wo jun 04, 2014 10:28

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door rian66 » zo jun 15, 2014 08:25

Hoi Violence,

Het gaat dit weekend wel wat minder met mij.
Het was de eerste WK zonder Chantal. Zij was altijd zo fanatiek...huis versieren, haar drie hondjes een oranje shirtje aan, haha
Altijd een hapje en een drankje erbij, gezelligheid ten top.
Nu heeft mijn jongste dochter een kroeg en ik ging haar helpen omdat het megadruk was bij Spanje-Nederland.
Door de drukte had ik geen tijd om na te denken en juichte vrolijk mee met elk doelpunt.
Na de wedstrijd heb ik mijn zus gebeld of ze het van mij over wilde nemen.
Ik was helemaal kapot, leeggezogen door de nep-energie.
Het hele eind naar huis heb ik zitten huilen. Nu ben ik doodop en doe niets anders dan slapen met oxazepam.
Vandaag is het vaderdag, dus ik moet mijn bed uit...ik hou zielsveel van mijn ouders en mag dit niet voorbij laten gaan.
Ik laat het vandaag maar weer over me heen komen. Ik begin zo langzamerhand te kotsen van al die verplichte 'leuke' dagen.
Mijn dochter zit er ook helemaal doorheen met die kroeg, maar die kan ze natuurlijk niet dichtgooien vandaag en ik heb geen energie om haar te helpen, zó erg dit.
Ik haat mezelf als moeder. Ik ben de slechtste moeder ter wereld. Eén heeft er al zelfmoord gepleegd en de ander laat ik nu barsten. Waardeloos gewoon...BAH
Lekker dat ik het er hier even uit kan gooien!!!!! Sorry!

Violence
Berichten: 4365
Lid geworden op: wo sep 18, 2013 15:30

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door Violence » zo jun 15, 2014 16:06

Knuffel!

Het is zeker niet jouw schuld dat Chantal zelfmoord heeft gepleegd, echt niet! Grotendeel van de mensen die hier zitten, zouden hun ouders daar nooit de schuld van geven! En het is logisch dat je geen energie hebt om je andere dochter te helpen, en ik weet zeker dat ze dat begrijpt. En als je daaraan twijfelt, kan je dat toch tegen haar zeggen? Dat je wil helpen maar nu echt er even doorheen zit.

rian66
Berichten: 46
Lid geworden op: wo jun 04, 2014 10:28

Re: Mijn dochter van 24 heeft op 30-04-2011 zelfmoord geplee

Bericht door rian66 » ma jun 16, 2014 12:31

Ja, ik heb het mijn dochter én zoon uitgelegd en ze begrijpt me heel goed.
We vangen elkaar op waar dat nodig is, mijn ouders, zus en broer met hun gezinnen helpen allemaal mee nu in de kroeg.
Mijn dochter krijgt nu dus van alle kanten hulp en ik indirect dus ook.
Ik doe nu héél rustig aan, beetje lezen, schrijven, veel slapen. En ik woon midden in de polder, de buren wonen een kilometer verderop.
lekker even niemand om me heen...ik voel me al wat rustiger worden dus de 'inzinking' is alweer een eind over.
Na drie jaar voel ik die inzinkingen aankomen en dan moet ik mezelf echt even terugtrekken, dat werkt voor mij het beste.
Ik ga vandaag weer even een verhaal lezen van iemand, sommigen hebben hier wel 40 pagina's volgeschreven.
Als ik me verdiep in zo'n persoonlijk verhaal voel ik me een stukje dichterbij Chantal.
Ik dacht écht dat ze mij altijd alles vertelde, maar als ik die verhalen hier zo lees, dan wordt er maar verdomd weinig over de ouders geschreven.
En wat er over ouders geschreven wordt is bijna constant negatief, dat vind ik zó schrijnend...
Ik ben nu ook bang dat Chantal geen seconde aan mij heeft gedacht toen ze op de snelweg liep, anders had ze mij wel gebeld.
Met deze gedachten moet ik leren leven, al ben ik in de afgelopen drie jaar nog geen seconde boos op haar geweest.
Ik kan haar beslissing zo goed begrijpen, maar ach...wat ben ik verdrietig, pffffff

Plaats reactie